Uit eerder onderzoek onder Duitse consumenten bleek dat de ideale paprika er lelijk uit ziet. Vreemde vormen, en hier en daar zelfs een bruin plekje worden op prijsgesteld. Al te symmetrische en glimmende paprika’s zijn in de ogen van veel consumenten onaantrekkelijk. Hoe zit dat?
De verschillen wijzen niet zo zeer op een andere beleving van de aardappel t.o.v. de paprika. De verschillen van beoordelen van uiterlijk hebben te maken met verschillende elkaar kruisende trends in food. Enerzijds willen we een mooi product, want dat zegt iets over de inhoud. Als de producten echter té mooi zijn, of beter gezegd allemáál heel mooi zijn, dan krijgt de consument argwaan.
Voedsel moet gewoon makkelijk, mooi en lekker zijn, maar niet onder verdachte omstandigheden geproduceerd zijn; dan maakt men plots een ruk de andere kant op en eist ambachtelijke producten met karakter: dus met ‘een vlekje’.
Wat moeten Hollandse aardappelboeren nu doen? Mooie aardappelen gaan verbouwen, of ambachtelijkheid claimen? Of nog iets anders?
